शिंपला

शिंपला

सागरातून एक शिंपला मी आणला
कधी तिची सोबत तर कधी तिच्या आठवणीसाठी सतत जवळच त्याला ठेवला

शिंपल्यामागच्या रहस्यात प्रेम माझं लपलं होत
मंद मंद लाटेच्या सानिध्यात मिठीत तिला मी घेतलं होत

शिंपल्याचीच एक माळ तिच्या गळ्याभोवती मी माळली होती
नजरेला नजर भिडताच गालातच ती लाजली होती

किनाऱ्यावरती बसून रेतीमध्ये घर आम्ही बांधलं होत
शिंपल्याचंच पण देखणं कुंपण त्याच्याभोवती रचलं होत

अजूनही त्या गोड आठवणींमध्ये डोळे आसवांनी भरल्याशिवाय राहत नाहीत
स्वाती नक्षत्रातील पावसाच्या त्या थेंबांशिवाय शिंपल्यातून मोती कधीच मिळत नाहीत...


- मोहनिश महंमद खुंटे
31-01-2017

पाहिलंय मी तिला............

पाहिलंय मी तिला माझ्यापासून दूर होताना,
माझ्याचसामोरून जाताना पण कोणा दुसऱ्याच्याच हाती हात तिला देताना...

पाहिलंय मी तिला पावसामध्ये चिंब भिजताना,
डोक्यावरची छत्री हवेत सोडून मिश्कीलपणे कोणा दुसर्यालाच सॉरी म्हणताना...

पाहिलंय मी तिला साज शृंगार करताना ,
अंगावरची पैठणी कोणा दुसऱ्याच्याच आवडीची घालताना...

पाहिलंय मी तिला हळुवार लाजताना,
 गालावरील खळीला कोणा दुसऱ्याच्याचसाठी खुलवताना...

पाहतो  मी तिला नकळत रडताना ,
कपाळावरील कुंकू कोणा दुसऱ्याच्याच नावाचे लावताना...

- मोहनिश महंमद खुंटे१२-०१-२०१७

इवलेसे पिलू आतून मज बोलवे आई

"आई" शब्द जेवढा महान आहे तेवढंच महान आहे आई होणं. आई होण्याची चाहूल लागल्यापासून ते बाळ जन्माला   

येई पर्यंत एक वेगळीच आतुरता प्रत्येक आईच्या मनात असते. ९ महीने आणि ते प्रत्येक दिवस हि आतुरता वाढतच जाते आणि कधी कधी हा जीव आई म्हणून हाक मारतोय याचे भास वाटायला सुरुवात होते....हेच भास आणि हीच आतुरता आई होणाऱ्या माझ्या मैत्रिणीच्या मनातून कवितेमधून मांडत आहे.....

इवलेसे पिलू आतून मज बोलवे आई !

देहातून माझ्या हळूच हाक येई

इवलेसे पिलू आतून मज बोलवे आई

अंगणातील मोगऱ्याच्या कळीचे होई फुल

हालचालीतून हा जीव देई त्याच्या येण्याची चाहूल

सायंकाळच्या वेळी वासरू गायीजवळ जाई

इवलेसे पिलू आतून मज बोलवे आई

बिजातूनी अंकुर बनून येईल तो तान्हा

चार भिंतीच्या घरट्यात रांगेल माझा कान्हा

मिठीत त्याला घेण्या मग जीव करी घाई

इवलेसे पिलू आतून मज बोलवे आई

बोबड्या शब्दांना ऐकण्या आतुरले माझे कान

अवतीभोवती त्याच्या असण्यात हरपून जाई भान

पोट भरण्या लेकरा ती दोन घास कमी खाई

इवलेसे पिलू आतून मज बोलवे आई

पणतीच्या तेलासोबत आजन्म जळतात वाती

मडक्याच्या घडण्यासाठी जळून घेते माती

घरट्यात नसता बाळ पाखरू घाबरून जाई

इवलेसे पिलू आतून मज बोलवे आई

- मोहनिश महंमद खुंटे

२७-१२-२०१६

असं त्याच्या तोंडाकडे बघून वाटतंय..............................

असं त्याच्या तोंडाकडे बघून वाटतंय..............................

त्याचा जन्म झाला तेव्हा ते सगळे म्हणाले नक्कीच काहीतरी नाव कमवेल असं त्याच्या तोंडाकडे बघून वाटतंय..

पुढे अवघ्या 3-4 वर्ष मध्ये तो इतका बोलायचं की ते सगळे म्हणायचे नक्कीच पुढे जाऊन हा नेता बनणार असं

त्याच्या तोंडाकडे बघून वाटतंय..

शाळेत जायला लागल्यावर घरी रोज न सांगता अभ्यासाला बसायचं,सगळ्या विषयात उत्तम मार्क्स मिळवायचा तेव्हा ते सगळे म्हणायचे नक्कीच पुढे जाऊन हा Doctor बनणार असं त्याच्या तोंडाकडे बघून वाटतंय..

दहावीच्या वर्षात अभ्यासासोबतच प्रेम करायला लागला, जेव्हा हे समजलं तेव्हा ते सगळे म्हणायचे नक्कीच

पुढे जाऊन हा प्रेम विवाह करणार असं त्याच्या तोंडाकडे बघून वाटतंय..

पुढचं शिक्षण घ्यायला शहरामध्ये कॉलेजला जाऊ लागला, मित्रांच्या सोबतीतून घरी भांडण घेऊन यायला लागला सुजलेल्या थोबाडाकडे पाहून तेव्हा ते सगळे म्हणायचे नक्कीच पुढे जाऊन हा गुंड बनणार असं त्याच्या

तोंडाकडे बघून वाटतंय..

शिक्षण सार संपवून जेव्हा नोकरीसाठी वण वण भटकून मोकळ्या हाताने घरी यायचा तेव्हा ते सगळे

म्हणायचे असाच बोंबलत बसला तर नक्कीच पुढे जाऊन बेरोजगार होणार असं त्याच्या तोंडाकडे बघून वाटतंय

..

बेरोजगारीवर मात देऊन कष्टाची सोबत घेऊन IT कंपनी मध्ये जॉब करत असतो ,प्रामाणिकपणा त्याचा पाहून

ते सगळे म्हणायचे नक्कीच पुढे जाऊन हा मॅनेजर बनणार असं त्याच्या तोंडाकडे बघून वाटतंय..

कंपनी मधल्याच एका मुलीशी लग्न करून तो संसार त्याचा सुखाने सजवू लागतो, असच अचानक हसरा त्याचा चेहरा

पाहून ते सगळे म्हणायचे नक्कीच हा बाप बनणार आहे असं त्याच्या तोंडाकडे बघून वाटतंय..

नोकरीतील उच्च पदाचा फायदा आणि त्याची मेहनत त्याला परदेशात नोकरीसाठी संधी देते, तो ही बायको

मुलांसोबत तिकडे जायला तयार होतो तेव्हा ते सगळे म्हणायचे नक्कीच हा आई बापाला वृद्धश्रमात टाकणार

आहे असं त्याच्या तोंडाकडे बघून वाटतंय..

एवढं सगळं घडत असताना त्याचे जीवन तो आंनदाने जगतच असतो, ते सगळे असतातच त्याच्या चांगल्या

वाईटावर फक्त बोलणारे, फुकटचे उपदेश देणारे पण तो मात्र जात राहतो पुढे पुढे या सगळ्यांशी कानाडोळा करत.ते सगळे काय म्हणतील याचा विचार न करता ! चांगलं झालं तरी ते सगळे बोलणारच आणि वाईट झालं  तरी ते सगळे बोलणारच!!

मिळालेले आयुष्य समाधानाने जगून शेवटी तो या नश्वर दुनियेचा निरोप घेतो,देहापासून जरी त्याचा आत्मा त्याला सोडून गेला होता तरी समाधानी चेहऱ्याकडे पाहून ते सगळे म्हणायचे झोपेतून हा उभा राहील असं त्याच्या तोंडाकडे बघून वाटतंय..असं त्याच्या तोंडाकडे बघून वाटतंय..

म्हणून एखादी गोष्ट करताना कुणी काय म्हणेल याचा जास्त विचार न करता ती गोष्ट कशाप्रकारे जास्त चांगली होऊ शकेल याचा विचार करावा कारण ,ते सगळे तुम्हाला नेहमीच भेटतील तुमच्या आसपास जे फक्त बोलणार्यांची भूमिका बजावत असतात !!!


- मोहनिश महंमद खुंटे.
12-12-2016

गुलाबी थंडीची गुलाबीच असते मज्जा......

गुलाबी थंडीची गुलाबीच असते मज्जा
नजरेच्या इशाऱ्यातून अन अलगद स्पर्शातून लाज होई आपोआप वजा..

पहाटेच्या धुकयांमध्ये चढते खरी शराबीच नशा
कळ्यासुद्धा दवासंगे पाकळ्यांना भेटाया येति तरी कशा….
अशामध्ये चुकलं कुणी प्रेम करायला तर द्यायची नसते सजा..
गुलाबी थंडीची गुलाबीच असते मज्जा..

सकाळच्या उन्हाची किरणेसुद्धा भासू लागतात सोनेरी..
उबदार पांघरूनही  जणू वाटे मखमल भरजरी..
उठू नसेल वाटत तर तसेच खूप वेळ निजा..
गुलाबी थंडीची गुलाबीच असते मज्जा..

थंडीमध्ये सोबत फिरताना असते खांद्यावर डोके नि हात हातात
थोडी काळजी घ्या बरं का कारण सगळे आपल्याकडेच पाहतात
रोज रोज च्या त्या कामाना द्या आता तरी रजा…
गुलाबी थंडीची गुलाबीच असते मज्जा..

दुपारजेव्हा होते तेव्हा असतो सूर्य आकाशी
देह जरी असला घरी तरी मन मात्र असते कोणा दुसर्याचपाशी
लक्ष द्या त्याच्याकडे होऊ नका देऊ कोणती इजा
गुलाबी थंडीची गुलाबीच असते मज्जा..

रात्रीच्या थंडीत करू वाटते शेकोटी..
गार वाऱ्यासोबत सुरु होते खरी कुडकुडतच कसोटी
शेकोटीसमोर रंगलेल्या गाण्यांच्या मैफिलीत आतातरी भिजा
गुलाबी थंडीची गुलाबीच असते मज्जा..


-मोहनिश महंमद खुंटे
१६/११/२०१६

वाटलेच कधी तुला.................!

वाटलेच कधी तुला रचावे काही 
तर शब्द मी व्हावे कवितेतील तुझ्या !

वाटलेच कधी तुला गुणगुणावे काही 
तर धून मी व्हावे गीतातील तुझ्या !

वाटलेच कधी तुला उत्तुंग उडावे 
तर नभ मी व्हावे आकाशातील तुझ्या !

वाटलेच कधी तुला घ्यावी उंच भरारी
तर बळ मी व्हावे पंखातील तुझ्या !

वाटलेच कधी तुला डुंबावे होऊनी स्वच्छंद 
तर जल मी व्हावे प्रवाहातील तुझ्या !

वाटलेच कधी तुला फिरावे बागेतूनी
तर फुलपाखरू मी व्हावे फुलांतील तुझ्या !

वाटलेच कधी तुला भिजावे चिंब पावसात 
तर थेंब मी व्हावे सरीतील तुझ्या !

वाटलेच कधी तुला चालावे अंधारातूनी
तर काजवे मी व्हावे रस्तातील तुझ्या !

वाटलेच कधी मनी निराशपण तुझ्या
तर सहवास मी व्हावा एकांतातील तुझ्या !

कधी वाटलेच तुला जगताना एकटे
तर सावली मी व्हावे देहाची तुझ्या !!!

-मोहनिश महंमद खुंटे

27.10.2016

ही चाहूल नव्या प्रेमाची पण शब्द झाले मुके !

पावसामध्ये तो थंड वारा
सोबतीला दाठ धुके
ही चाहूल नव्या प्रेमाची 
पण शब्द झाले मुके !

संथ या सरींमध्ये झाले ओले चिंब तुझे अंग 
नशा या मंद हवेची त्यात गुलाबी तुझ्या ओठांचा रंग !

सप्तरंगी इंद्रधनुष्य पाहण्या बेभान वारासुद्धा होई मंद  
सभोवताली हिरवा निसर्ग हा उभा 
पण मन मात्र होई फक्त तुझ्यातच दंग!

वळ्णावरच्या रस्त्यांवरती लवलवती भाताची ही शेत 
स्पर्शाने तुझ्या कैद होई मनी आपली ही भेट !

गाणे तुझ्या मुखातूनी सुरेल तेव्हा वाटे 
उन्ह सावल्यांच्या खेळामध्ये जेव्हा ढग आकाशामध्ये दाटे !

हिरवीगार टेकडी सुद्धा धुक्याने न्हाऊन गेली
भिजलेल्या तुझ्या गालांवर जेव्हा नकळत लाली आली !

ढगांशी बोलायला आज वीज बघ लुकलुके
अन मनातील गुपित तुला सांगायला शब्द माझे झाले मुके !!

-मोहनिश महंमद खुंटे

20.10.2016


"पावसाळा संपून आता रोजच्या उन्हामध्ये गुलाबी थंडी जाणवायला सुरवात व्हायला लागली आहे..पण ऐन पावसाळ्यात लिहायला घेतलेली कविता आज पावसाळ्यासोबतच संपवली !!